Niewydolność nerek u kota – objawy, leczenie, rokowania i dieta. Co musisz wiedzieć?
Autor:
Prosimy pamiętać, że niniejszy artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i edukacyjny. Nie zastępuje on profesjonalnej porady weterynaryjnej. W przypadku jakichkolwiek pytań lub wątpliwości dotyczących zdrowia Państwa pupila zawsze należy skonsultować się z weterynarzem.
Kocie nerki to niezwykle zapracowany narząd. Pełnią one funkcję naturalnego filtra organizmu – usuwają toksyny i szkodliwe produkty przemiany materii, regulują ciśnienie krwi i gospodarkę wodno-elektrolitową, a także produkują hormony, takie jak erytropoetyna, która stymuluje powstawanie czerwonych krwinek. Niestety, z biegiem lat lub w wyniku nagłych zdarzeń, ich funkcja może ulec drastycznemu osłabieniu.
Niewydolność nerek u kotów to jedna z najczęstszych diagnoz stawianych w gabinetach weterynaryjnych, zwłaszcza u zwierząt starszych. Z medycznego punktu widzenia dzielimy ją na dwa podstawowe rodzaje: ostrą oraz przewlekłą. Czym się od siebie różnią i jak pomóc choremu kotu?
Ostra niewydolność nerek u kota pojawia się nagle, a jej przebieg jest bardzo gwałtowny. W tym przypadku dochodzi do nagłego spadku filtracji w nerkach, co powoduje szybkie zatrucie organizmu. Co bardzo ważne, w przeciwieństwie do formy przewlekłej, jest to stan potencjalnie odwracalny, o ile zwierzę natychmiast otrzyma pomoc.
Jakie są główne przyczyny niewydolności nerek u kota w przypadku postaci ostrej? Najczęściej jest to zjedzenie przez kota substancji toksycznych np. silnie trujących dla kotów lilii, środków przeciwbólowych z domowej apteczki czy chemikaliów. Zdarza się również, że przyczyną jest nagłe niedokrwienie nerek, silne infekcje bakteryjne lub niedrożność dróg moczowych.
Ostra niewydolność nerek u kota objawy daje błyskawicznie. Właściciela powinny zaniepokoić:
Leczenie ostrej niewydolności nerek u kota opiera się na błyskawicznej i agresywnej płynoterapii, usunięciu czynnika wywołującego chorobę oraz przywróceniu produkcji moczu. Szybka interwencja weterynaryjna daje szansę na pełen powrót do zdrowia.
Zupełnie inaczej wygląda przewlekła niewydolność nerek u kota (PNN). To proces powolnego, nieodwracalnego i postępującego niszczenia nefronów, czyli podstawowych jednostek filtrujących nerek. Przyczyny PNN to najczęściej podeszły wiek, przewlekłe stany zapalne, wady wrodzone, nowotwory czy predyspozycje genetyczne. Szczególnie narażone są rasy takie jak koty perskie, abisyńskie i maine coon.
PNN rozwija się miesiącami, a nawet latami. Stadia kliniczne niewydolności nerek u kota klasyfikuje się według wytycznych Międzynarodowego Towarzystwa Zainteresowania Chorobami Nerek (IRIS), które wyróżnia cztery etapy choroby na podstawie stężenia kreatyniny i znacznika SDMA we krwi.
Nerki potrafią długo ukrywać swój zły stan. Niestety, widoczne objawy niewydolności nerek u kota pojawiają się często dopiero wtedy, gdy nieodwracalnemu uszkodzeniu uległo już ponad 75% miąższu nerek. Należą do nich:
Wzmożone pragnienie i oddawanie bardzo dużych ilości jasnego moczu.
Spadek masy ciała mimo jedzenia.
Poranne wymioty, brak apetytu i nudności.
Nieprzyjemny zapach z pyszczka (często przypominający amoniak) i owrzodzenia w jamie ustnej.
Apatia, słabość i matowa sierść.
Podstawą są badania krwi (ocena mocznika, kreatyniny, fosforu oraz wczesnego markera nerkowego SDMA) oraz pełne badanie moczu, z uwzględnieniem ciężaru właściwego i stosunku białka do kreatyniny. Lekarz może zalecić również USG nerek.
Leczenie przewlekłej niewydolności nerek u kota opiera się na terapii wspomagającej i łagodzeniu objawów (nie da się odbudować utraconych nefronów ). Fundamentem jest – odpowiednio dobrana dieta o obniżonej zawartości fosforu, z ograniczoną ilością bardzo wysokiej jakości białka, wzbogacony w kwasy Omega-3. Należy zadbać o odpowiednie nawodnienie, np. stosując wilgotną dietę, preparaty nawadniające doustne, dolewanie wody do pokarmu, a w razie wystąpienia wskazań- podawanie odpowiednich płynów podskórnie lub dożylnie z zalecenia lekarza weterynarii. Ponadto stosuje się suplementy wyłapujące fosfor z pożywienia oraz leki regulujące ciśnienie krwi, łagodzące nudności i wspomagające apetyt.
Rokowania w przypadku wykrycia niewydolności nerek u kota zależą od fazy choroby. U kotów zdiagnozowanych na etapie I lub II (wg IRIS), wdrożenie odpowiedniej diety i suplementacji pozwala im na komfortowe życie przez wiele lat.
Wielu przerażonych opiekunów szuka wsparcia w sieci i na licznych forach internetowych. Choć wsparcie innych właścicieli jest cenne, pamiętajmy, że każdy pacjent jest inny, a plany leczenia musi układać lekarz.
Niestety, choroba jest postępująca. Ostatnie stadium (mocznica) to etap, w którym nerki całkowicie przestają pełnić swoją funkcję. Pojawia się pytanie, którego boi się każdy opiekun: jak umiera kot chory na nerki? Jest to proces ciężkiego zatrucia organizmu własnymi produktami przemiany materii. Kot staje się skrajnie osłabiony, odmawia jedzenia i picia, wymiotuje. Mogą pojawić się silne owrzodzenia pyszczka, ból, a w końcowym etapie objawy neurologiczne, drgawki i śpiączka mocznicowa. W tym krytycznym momencie, gdy medycyna nie ma już nic do zaoferowania, a zwierzę cierpi, lekarz weterynarii może zasugerować najtrudniejszą, ale najbardziej humanitarną decyzję o eutanazji.
Profilaktyka to klucz do dłuższego życia! Nerki nie bolą i długo nie dają po sobie poznać, że zaczynają chorować. Dlatego tak ważne są coroczne, rutynowe badania krwi i moczu, zwłaszcza u kotów powyżej 7. roku życia.
W Przychodni Weterynaryjnej VET-POINT na warszawskiej Białołęce oferujemy pełną diagnostykę laboratoryjną (w tym badanie poziomu markera SDMA, który pozwala wykryć chorobę nerek znacznie wcześniej niż standardowa kreatynina) oraz badanie USG. Nasi specjaliści pomogą ułożyć optymalny plan leczenia, dobrać dietę i zapewnią Twojemu kotu najwyższy komfort życia. Nie czekaj na wystąpienie objawów. Zadzwoń pod numer 665 630 016 lub umów się przez naszą rezerwację on-line na konsultację nefrologiczną do lek.wet. Izabeli Michalskiej.
Prosimy pamiętać, że niniejszy artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i edukacyjny. Nie zastępuje on profesjonalnej porady weterynaryjnej. W przypadku jakichkolwiek pytań lub wątpliwości dotyczących zdrowia Państwa pupila zawsze należy skonsultować się z weterynarzem.
